Bize söylendiği kadarı ile tek bedel, araçların kendilerinin özgür olmaması, ya da kodunu göremeyeceğimiz, kopyalayamayacağımız veya kendi başımıza çalıştıramayacağımız ağ servisleri olmaları. Bu araçları ve servisleri (BitKeeper, SourceForge, Google Code ve GitHub gibi servisler) kullanma kararları verirken, özgür yazılım geliştiricileri “amaca giden her yol meşrudur” düşüncesiyle hem geliştirici topluluklarının hem de kendi kullanıcılarının özgürlüklerine değişen kararlar vermiş oldular. Özgür olmayan ve özel geliştirme araçlarını kucaklama kararları, özgür yazılımı savunmamızın inandırıcılığını sabote edip, bizim ve kullanıcılarımızın özgürlüğünden kabul edilemez biçimde ödün vermekte.

2002 yılında, Linus Torvalds, Linux çekirdeğinin “BitKeeper” isimli dağıtık sürüm kontrol sistemine geçeceğini açıkladı. Karar büyük endişe ve tartışma yarattıysa da, BitKeeper çekirdek geliştiricilerinin dağıtık bir yapıda çalışmasına olanak tanıdı. O zamanlarda özgür yazılım araçlarında böyle bir yapı desteklenmiyordu, bazı Linux geliştiricileri bunun getirilerinin geliştiricilerin özgürlüklerinin bedeline değeceğini düşündü. Üç yıl sonra, kuşkuyla yaklaşanlar haklı çıktı. Andrew Tridgell’ın BitKeeper için özgür bir alternatif yazmaya çalışması üzerine, BitKeeper’ın sahibi olan Larry McVoy birçok ana çekirdek geliştiricisinin bedava lisanslarını iptal etti. Çekirdek geliştiricileri kendi özgür yazılım muadillerini yazmaya zorlandılar: şu anda Git adıyla bilinen projeyi.

Elbette, özgür yazılımın özgür olmayan geliştirme araçları ile ilişkisi BitKeeper’dan çok daha geniş. SourceForge isimli özgür yazılım geliştirme destek servisinin kaynak kodu ilk başta herkese açıkken, yazarları tamamen kapalı bir geliştirme modeline döndüler. SourceForge özgür yazılımlar kullanılarak oluşturulduysa da, SourceForge kullanıcıları yazılımla web üzerinden etkileşiyor. Kullanıcıların hiçbir zaman elinde SourceForge yazılımının kopyası olmadığı için, kaynak kodunu da isteyemiyorlar. Aynı şekilde CollabNet’in Tigris.org’u, Google Code’un “Açık Kaynak Proje Barındırma” servisleri ve GitHub da benzer amaçlara hizmet ettiler ve kodlarını benzer biçimde ulaşılamaz kıldılar. Servisleri çoğunlukla herhangi bir ücret olmaksızın sağlanıyor ve özgür yazılım geliştirilmesini teşvik ediyor ancak bu yaklaşımları geliştirme ortamını oluşturan kendi yazılımlarını kapsamıyor. Bu sistemlerin her birinin kaynak kodu saklı ve o servisleri kullanan geliştiriciler tarafından değiştirilemez olmaya devam ediyor.

Bu özgür olmayan geliştirme araçları birçok özgür yazılım geliştiricisi için bir ikilem oluşturuyor. Bu araçların birçoğunun amacı, daha verimli özgür yazılım geliştirilmesi yolu ile daha fazla özgür yazılım üretilmesi ve daha fazla özgürlük. Collab-Net, Google ve GitHub ayrı ayrı özgür yazılımın başarılı olmasını istediklerini ve buna yardımcı olmak istediklerini söylüyorlar. Fakat bir dizi nedenden ötürü bu firmalar yazılım özgürlüğünü, özgür yazılım etikleriyle yaratma amacında oldukları özgür yazılımlardan daha az uyuşan araçlarla yapmayı tercih ediyorlar. Bunun sonucu ise güçsüzleştirilmiş geliştiriciler oluyor. Bu geliştiricilerin ürettiği kodun özgürlüğü, kabul edilemez bir tekelciliğe bağlı durumda.

Birincisi, kapalı araçların kullanımı, üretilen özgür yazılımın kullanıcılarına kabul edilemez bir mesaj göndermektedir. “Yazılım özgürlüğü kullanıcılar olarak sizin için önemlidir” der gibi görünen geliştiriciler bir taraftansa “ancak bizim için değil” demektedirler. Böyle bir davranış, özgür yazılım hareketinin kalbindeki güçlü etik bağlılığın temel etkinliğini sabote eder. Halihazırda özgür yazılımı benimsemiş kişiler olarak, özgür yazılımla işimizi görebileceğimizi — ve çok başarılı olacağımızı — göstermeliyiz. Kapalı sistemlere karşı özgür alternatiflerini (örneğin SourceForge ya da GoogleCode eşdeğeri ve GNU Savannah’ı işleten Savane, GitHub eşdeğeri Gitorious) kullanarak ve bu alternatiflerin geri kaldıkları yerleri geliştirerek onları desteklemeliyiz.

İkincisi, şunun farkına varmalıyız ki ürettiğimiz yazılım, ancak sürekli kullanımı, dağıtımı ve gelişimi için bağlı olduğu yazılımlar kadar özgürdür.

GNU GPL lisansı ve kaynak kodu, bir programı değiştirmeye çalışan, ancak bu değişikliği yapması için gereken araca özgürce erişemeyen bir kullanıcının çok az işine yarar. Dolayısı ile yalnızca geliştiricinin değil, tüm kullanıcıların ve gelecekte o yazılımı kullanarak yazılım üretecek tüm geliştiricilerin özgürlüğü de tehlikededir. Özgür olmayan araçları seçenler, herkesi bu bağlı kalınan araçları üreten grup ve kişilerin kaprislerine maruz bırakmaktadır.

Kapalı geliştirme araçları, kısa vadede daha çok özgür yazılım geliştirmeye yardımcı olabilecek olsa bile, bunun kabul edilemeyecek bir bedeli var. Özel yazılım ve ağ hizmetlerinin tartışmalı alanında, özgür yazılım geliştiricileri daha fazla rahatlıktan yana olma yanılgısına düşmemek zorundalar. Daha fazla özgürlük elde etme girişimleri için temel prensiplerimizden vazgeçmek; bindiği dalı kesen, dengesiz, ve en nihayetinde kullanıcılarımıza ve bütün özgür yazılım geliştiricileri camiasına haksızlık eden bir karar olur.

Tıpkı ilk GNU geliştiricilerinin, öncelikle özgür yazılım geliştirebilecekleri özgür araçlar yaratmaya odaklandığı gibi; biz de özgürce, belirsizliğe yer bırakmayacak biçimde özgür olan araçlarla yazılım üretebileceğimizi garantilemeliyiz. Bunu yapamamamız, yazılımların dolaylı olarak daha az özgür olmasına yol açacaktır. Kullanıcılarımıza vermek istediğimiz özgürlükleri, onların yazılımlarını geliştirirken bize vermeyen araçları kullanmaya karşı direnmeliyiz ve geliştirme araçlarımızın üreticilerine baskı yapmalıyız. Özgür yazılım, başarısını prensiplerimizden ödün vererek kazanmadı. Özgür bir dünya inşa etmek için kullandığımız araçların özgürlüğünden ödün vererek, teknik, pragmatik ya da etik olarak bir kazanç sağlamış olmayacağız.

Yazar: Benjamin Mako Hill
Çeviren: Gürer Özen / Doruk Fişek
Düzeltmeler: Çetin Meriçli

Bunun çok önemli bir sebebi vardı. TrueType yazı tipleri Apple şirketince patentli olan bytecode vurgulama özelliği sayesinde arzu edilen seviyede görünüm veriyorlardı. Bu özelliğin patentli olması ve kullanılmasının bir çok ülkede yasa dışı sayılması nedeniyle; Freetype projesi bu özelliği bulundurmamakta, bir kısım Linux dağıtımları dışında Ubuntu, Fedora, OpenSuse, Mandriva gibi bir çok dağıtım bu özellik olmadan yazı tipi görüntüleme sunmak zorunda kalmaktaydılar. Patentleri yasal bir engiel olarak görmeyen dağıtımlar da bu özelliği ancak Freetype kaynak kodlarına yama uygulayarak sunabilmekteydiler.

Bu durum bundan yaklaşık iki ay önce değişti. Bytcode vurgulama özelliğinin tüm patentlerinin yasal süresi tüm dünya çapında doldu. Böylece bytecode vurgulama özelliğinin kullanılması tamamen yasal hale geldi. Freetype projesi de aldığı kararla önündeki yasal engeller kalkan bu özelliği öntanımlı olarak Freetype paketlerine dahil etti. Artık yakın günlerde yeni Freetype paketlerinde arzu edilen Truetype yazı tipi görünümünü yaşayabileceğiz.

Darısı Microsoft’ un ClearType teknolojisinin başına…

Kaynak

Alıntıdır

Evet bu adim sizin icin kucuk fakat insanlik icin daha ozgurluk icin daha kucuk bir adim olacak. Cunku siz ve ben gibi kullanicilardan cok var. Ama unutulmamasi gereken sudur “Damlaya damlaya gol olur.” Neyse giris kismini biraz fazla uzattim sanki:) Konumuza yavas yavas gecelim.

Linuxa ilk gecisler ve alimak isteyenler icin Linux makinamizi windows makinamiz uzerine sanal makinayla kuracagiz. Boylelikle bilgisayarimiza acemilikten dolayi gelebilecek butun riskleri ortadan kaldirmis olacagiz ve gonul rahatligiyla Linux makinamizda calisabilecegiz. Simdi windows bilgisayarimiza VirtualBox sanallastirma programini indiriyoruz. Yaklasik 72mb bir program. Internet hiziniza gore 15dk lik bir bekleyisten sonra programi kurmaya basliyoruz. Kurulum islermi bittikten sonra yeni kullanicilara tavsiye edebilecegim Pardus un isosunu bilgisayarimiza indiriyoruz. Bu islemde bitince Pardus isosunu ister bir cd ye yazarak istersek Daemon Tools gibi bir programla sanal bir cdrom surucu yaratip oraya mount ederek aciyoruz. Bunun sonrasinda VirtualBox programimizi aciyoruz ve New e tikliyoruz.

Ekranimiza yukaridaki gibi bir ekran geliyor. Bu ekranda next diyoruz ve virtual makinemiz icin bir ad seciyoruz. Operating System kismini Linux yaptiktan sonra Version kismini Other Versiona ayarliyoruz.

Next dedikten sonra karsimiza sanal makinemize ne kadar ram vermek istedigimizi soran bir ekran cikacak. Burada benim tavsiyem 512 mb tan az ram vermeyin; Ben sistemime gore 1gb lik ram verdim.

Next diyoruz ve asagidaki gibi bi ekran karsiliyor bizi.

Bu ekranda da next diyoruz ve karsimiza harddisk icin ayarlar geliyor. Bu ayarlarda istediginiz ayarlari yapabilirsiniz. Dynamic secerseniz harddisk verdiginiz kisita kadar dinamik olarak buyur. Fixed size secerseniz belirli bir boyut her zaman ayrilmis olur harddiskinizde. Secimimizi yapiyoruz ve next diyoruz. Diger ayarlamalarida harddiskimize gore yaptiktan sonra Finish butonuna tikliyoruz. Finishe tikladiktan sonra karsimiza asagidaki gibi bir ekran cikiyor.

Start butonuna tikladiktan sonra isomuzun nerede oldugunu seciyoruz.Benim bilgisayarimda sanal olarak yarattigim Fsurucusunde.

Next ve Finish dedikten sonra karsimiza cikan ekranda ilk secenegi secerek kuruluma basliyoruz. GPL metnini okuyup kabul ettikten sonra ileri seceneklerine tikliyoruz. Bilgisayarimizdaki klavye ayarlarini yapiyoruz. Ileri ye tiklayip saat dilimi ayarlarinida yaptiktan sonra kullanici ve parolasini belirliyoruz ve ileri tusuna tikliyoruz. Burada da yonetici parolamizi belirliyoruz. Ileri sekmesine tikladiktan sonra karsimiza disk bolumlerndirme ekrani geliyor. Burada sanal makinemiz sadece sanal harddiski gordugu icin otomatik secili bir hade ileri tusuna tikliyoruz. Onyukleyici seciminde onerilen kismi isaretliyoruz ve tekrar ileriye tikliyoruz. Ileriye tikladiktan sonra karsimiza gelen ekranda yapmis oldugumuz ayarlari kontrol ediyoruz. Istemedigimiz bir sey varsa geri donup tekrar yapiyoruz ve Kuruluma Basla diyoruz.

Eger Pardus kurulumu hakkinda resimli bilgiye ihtiyaciniz olursa bu kaynaktan yararlanabilirsiniz. Herhangi bi sorunuz oldugunda gungorbasa@gmail.com adresine maillerinizi bekliyorum.

Lubuntu 10.04 (Ubuntu LXDE) tabanlı bir dağıtım olan Linux Mint 9 LXDE, sistem kaynaklarını yormayan ve gelişmiş bir donanıma ihtiyaç duymayan bir dağıtım.

Linux Mint LXDE, hızı önemli bir faktör olarak ele alan kullanıcılar için tatmin edici bir çalışma deneyimi sunuyor.

Linux 2.6.32, Openbox 3.4.10, LXSession 0.4.3, ve Xorg 1.7.5 gibi yenilikler içeren Linux Mint 9 LXDE, PCManFM2 dosya yöneticisini kullanıyor. 30.000 paket sunan yeni yazılım yöneticisi, ön tanımlı olarak sisteme dahil edilen VLC Player ve yeni yedekleme aracı da göz dolduruyor.

Linux Mint 9 LXDE deneyimini masaüstünüzde yaşamak için buradan indirebilirsiniz.